மட்டக்களப்பு — 1990 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் 12 ஆம் திகதி… அந்த ஒற்றை இரவு கடந்து இன்றோடு முப்பத்தியாறு ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன. ஆனால், மட்டக்களப்பு மாவட்ட முஸ்லிம் சமூகத்தின் நெஞ்சில் உறைந்துபோன அந்த ஏறாவூர் படுகொலையின் கொடூர வலி, இன்றும் ஒரு சொட்டு உதிரம் கூட காயாத பச்சைக் காயமாகவே இருக்கிறது. காலத்தின் சக்கரங்கள் எத்தனையோ மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்தாலும், அந்த நள்ளிரவில் தன் கண் முன்னாலேயே ஒட்டுமொத்த குடும்பத்தையும் இழந்தவர்களின் அலறல் சத்தம், இன்றும் ஏறாவூரின் காற்றில் கசிந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது.
ஒரு தமிழனாக, என் சொந்த மண்ணில் என் தொப்புள்கொடி உறவுகளுக்கு இழைக்கப்பட்ட இந்தத் துயரத்தை நான் வெறும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு எழுதவில்லை. அம்னெஸ்டி இன்டர்நேஷனல் (Amnesty International), ஹியூமன் ரைட்ஸ் வாட்ச் (Human Rights Watch) போன்ற சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகளின் ஆவணங்களையும், ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் உத்தியோகபூர்வ அறிக்கைகளையும், உலகளாவிய ஊடகங்களின் வரலாற்றுப் பதிவுகளையும் மிக ஆழமாக ஆராய்ந்து, அந்தத் தரவுகளின் சாட்சியத்தோடுதான் இந்த வரிகளை நான் வடிக்கிறேன். சர்வதேச ஆவணங்கள் அனைத்தும் ஒரு உண்மையை உலகிற்கு உரக்கச் சொல்கின்றன: அது, ஏறாவூரில் நடந்தது ஒரு இனச்சுத்திகரிப்பு ஒரு அப்பாவிச் சமூகத்தை வேரோடு அழிக்க நடந்த திட்டமிட்ட கொடூரம்.
சர்வதேச மனித உரிமைப் பதிவுகளின்படி, காத்தான்குடி பள்ளிவாசல் படுகொலை நடந்து சில தினங்களிலேயே, ஆகஸ்ட் 11 நள்ளிரவு 10:30 மணியளவில் இந்த மரண வேட்டை தொடங்கியது. புலி பயங்கரவாத அமைப்பின் அப்போதைய கிழக்கு மாகாண தளபதி வினாயகமூர்த்தி முரளிதரன் (கருணா அம்மான்) மற்றும் அதன் உச்சத்தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் ஆகியோரின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இயங்கிய, ஆயுதமேந்திய 40-க்கும் மேற்பட்ட கொலையாளிகள் அமைதியான ஏறாவூர் கிராமத்தை சூழ்ந்துகொண்டார்கள்.
சர்வதேச புலனாய்வு அறிக்கைகள் அந்த நள்ளிரவின் பயங்கரத்தை மிகத் துல்லியமாக விவரிக்கின்றன. கொலையாளிகள் மூன்று குழுக்களாகப் பிரிந்து, கிராமத்தின் அனைத்து நுழைவாயில்களையும், தப்பிச்செல்லும் வழிகளையும் முற்றாக அடைத்தார்கள். ஓடித் தப்பிக்கக் கூட வழியில்லாமல், தங்கள் சொந்த வீடுகளுக்குள்ளேயே எங்கள் மக்கள் சிறைபிடிக்கப்பட்டார்கள். அதற்குப் பின் நடந்த தொண்ணூறு நிமிட கொடூரத்தை எழுத இந்த உலகத்தில் எந்த மொழியிலும் வார்த்தைகள் இல்லை. அவர்கள் தூங்கிக் கொண்டிருந்த வீடுகளுக்குள் புகுந்து, குழந்தைகளையும் தாய்மார்களையும் படுக்கையிலேயே வெட்டிச் சாய்த்தார்கள். துப்பாக்கிக் குண்டுகளாலும், கூர்மையான கோடாரிகளாலும் பிஞ்சுக் குழந்தைகள் துண்டு துண்டாக வெட்டப்பட்டார்கள். விடிந்தபோது, அந்தப் பூமி ரத்த வெள்ளத்தில் மிதந்தது. சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகள் உறுதிப்படுத்திய அதிகாரப்பூர்வ கணக்கின்படி, அந்த ஒரே இரவில் 121 அப்பாவி உயிர்கள் பறிக்கப்பட்டன. அவர்களில் 31 பேர் பச்சைக் குழந்தைகள்; 28 பேர் தாய்மார்கள். பச்சிளம் குழந்தைகளையும், பெண்களையும் இலக்கு வைத்து நடத்தப்பட்ட இந்தத் தாக்குதல், மனிதகுலத்திற்கு எதிரான மிகக் கொடூரமான குற்றமாக சர்வதேச ஆவணங்களில் இன்றும் பதிவாகியுள்ளது.
விடிந்தபோது, வீடுகளும் கடைகளும் சாம்பலாகிக் கிடந்தன. தன் பிள்ளையின் துண்டிக்கப்பட்ட உடலை மடியில் கிடத்தி ஒரு தாய் கதறிய கதறல், உலகத்தையே உலுக்கியிருக்க வேண்டும். ஆனால், அரசாங்கம் அன்றைக்குக் கைவிட்டது உலக ஊடகங்களும், சர்வதேச சமூகமும் தங்களின் கண்களை மூடிக்கொண்டன. அநாதரவாக விடப்பட்ட மட்டக்களப்பு முஸ்லிம் சமூகம், தங்களின் ஒட்டுமொத்த உலகத்தையும் நூருஸ்-ஸலாம் ஜும்மா மசூதி மயானத்தின் மண்ணில் கண்ணீரோடு புதைத்தது.இந்த கொடூரத் தாக்குதலும் தொடர் அச்சுறுத்தல்களும் எத்தனையோ குடும்பங்களின் வாழ்வாதாரத்தை அடியோடு அழித்தன. மரண பயத்தின் காரணமாக, ஏறாவூர் மற்றும் மட்டக்களப்பு முஸ்லிம் விவசாயிகள் தங்களுக்குச் சொந்தமான, தங்கள் பாட்டன் பூட்டன் காலத்து 63,000 ஏக்கர் பரப்பளவிலான செழிப்பான நெல் வயல்களை (Paddy Lands) அப்படியே கைவிட்டு, அகதிகளாக ஓட வேண்டியிருந்தது. அந்த நெல் வயல்கள் யாவும் பலாத்காரமாக ஆக்கிரமிக்கப்பட்டன. எங்கள் தொப்புள்கொடி உறவுகளின் உழைப்பும் பொருளாதார அடித்தளமும் அந்த மண்ணோடு மண்ணாகக் கரிக்கப்பட்டன.
ஆனால், இந்த 121 சுஹதாக்களின் ஆன்மாக்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட மிகப்பெரிய அநீதி என்னவென்றால், முப்பத்தியாறு ஆண்டுகள் கடந்தும் அவர்களுக்கு இந்த உலகத்தில் இன்னும் நீதி கிடைக்கவில்லை என்பதுதான். சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகள் தொடர்ந்து சுட்டிக்காட்டுவதைப் போல, இந்தக் கொடூரத்தை முன்னின்று நடத்திய பிராந்திய தளபதிகள், பின்னர் அரசாங்கத்தோடு இணைந்து கொண்டு, தங்களின் குற்றங்களுக்கு எந்தவொரு தண்டனையும் இல்லாமல் தப்பித்துக் கொண்டார்கள். எந்தவொரு நீதிமன்றமும் இவர்களுக்குத் தண்டனை பெற்றுத்தரவில்லை.
ஒரு தமிழனாக, சர்வதேச சட்டங்களின் கண்ணோட்டத்திலும் மனிதநேயத்தின் அடிப்படையிலும் இதைப் பார்க்கும்போது, ஏறாவூர் படுகொலை என்பது ஏதோ ஒரு மதத்திற்கு எதிரான தாக்குதல் அல்ல; அது ஒட்டுமொத்த மனிதநேயத்திற்கும், எங்கள் மண்ணின் ஆன்மாவிற்கும் எதிரான ஒரு பெரும் வடு.கொலையாளிகள் இந்த மண்ணில் இருந்து முஸ்லிம் சமூகத்தின் அடையாளத்தையே அழிக்க நினைத்தார்கள். ஆனால், இன்றைக்கு மட்டக்களப்பு முஸ்லிம் சமூகம் நிமிர்ந்து நிற்கும் விதம், அந்த அநீதிக்கு எதிரான ஆகப்பெரிய சாட்சியம். உங்களுடைய வீடுகளை அவர்கள் எரித்திருக்கலாம், உங்களுடைய 63,000 ஏக்கர் நெல் வயல்களை அவர்கள் பறித்திருக்கலாம், ஆனால் உங்கள் ஆன்மாவை அவர்களால் அழிக்க முடியவில்லை. உலக நீதிமன்றங்கள் உங்களைக் கைவிட்டாலும், சர்வதேச ஆவணங்களில் பதிவாகியிருக்கும் இந்த உன்னதமான உண்மை என்றும் அழியாது.ஒவ்வொரு வருடமும் ஆகஸ்ட் 12 அன்று ஏறாவூர் துக்க தினமாக அனுசரிக்கப்படும் போது, இந்த உலகம் உங்களோடு சேர்ந்து அழுகிறது. அநீதி இழைத்தவர்கள் தப்பிக்கலாம், ஆனால் அந்த 121 சுஹதாக்களின் நினைவுகளும், அவர்களின் குடும்பங்களின் கண்ணீரும், இந்த உலகத்திற்கு நீதிக்கான பாடத்தை என்றும் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கு…
