எமது வெற்றிகளின் கணிதம்
ஈழத் தமிழரின் ஒரு சிந்தனைப் பதிவு
M.I.A. — மாயா அருள்பிரகாசம்
2000கள் — இசைத்துறை
மைத்திரேயி ராமகிருஷ்ணன்
2020கள் — நடிப்புத்துறை
ஒரு பெண் இசையின் வழியாக உயர்கிறார்—
தனக்கென ஒரு குரலை உருவாக்கி,
இசையை உலகளாவிய அங்கீகாரமாக மாற்றி,
தனது திறமையை
சர்வதேச அடையாளமாக்குகிறார்.
மற்றொரு பெண்
திரைத்துறையின் முன் நிற்கிறார்—
பாத்திரத்தையும் நடிப்பையும்
நுணுக்கமாகக் கையாளும் கலைவழியாக,
உலகில் தனக்கென
ஒரு இடத்தை உருவாக்கத் தொடங்குகிறார்.
அவர்களை நாம் கொண்டாடுகின்றோம்.
அது நியாயமானதே.
ஆனால்,
நான் என்னையே கேட்டுக்கொள்கிறேன்—
தலைமுறை தலைமுறையாக
இடப்பெயர்வு, தியாகம், எதிர்ப்பு,
துயரம், சகிப்புத்தன்மை
மற்றும் அரசியல் போராட்டங்களை
கடந்து வந்த பின்னர்,
ஈழத் தமிழர்களாகிய நாம்
கூட்டாக என்ன கட்டியெழுப்பியுள்ளோம்?
எமது தனிநபர்கள் உயர்கின்றார்கள்.
அவர்களுடன் சேர்ந்து
எமது பாராட்டுகளும் உயர்கின்றன.
எமது விவாதங்கள்
இன்னும் உரத்த குரலாகின்றன.
எமது பெருமிதம்
இன்னும் ஆழமாகின்றது.
ஆனால்,
எமது கூட்டு கணக்கேடு
இன்னும் வேதனையளிக்கும் வகையில்
முழுமையடையாமல் இருப்பதாகத் தோன்றுகின்றது.
தனிநபரின் வெற்றியைக்
கொண்டாடுவதில்
நாம் அபாரமான திறனை வளர்த்துள்ளோம்—
ஆனால்,
தனிநபர்களின் பிரகாசமான திறமைகளை
கூட்டுச் சக்தியாக மாற்றுவதில்
இன்னும் போராடிக்கொண்டிருக்கின்றோம்.
ஒரு பாடகி வெற்றி பெறுகிறார்.
நாம் கொண்டாடுகின்றோம்.
ஒரு நடிகை வெற்றி பெறுகிறார்.
நாம் கொண்டாடுகின்றோம்.
ஒரு தொழில்முறை நிபுணர் உயர்கின்றார்.
நாம் கொண்டாடுகின்றோம்.
ஒரு அறிஞர் சாதனை படைக்கின்றார்.
நாம் கொண்டாடுகின்றோம்.
ஆனால்—
ஆயிரக்கணக்கான தனிநபர் சாதனைகள்
எப்போது
ஆயிரக்கணக்கான தனித்தனி கதைகளைத் தாண்டி,
ஒரு பெரிய கூட்டு சக்தியாக மாறும்?
திறமை
எப்போது நிறுவனங்களாகும்?
கல்வி
எப்போது கூட்டு ஆற்றலாகும்?
செல்வம்
எப்போது நிலையான சமூக முதலீடாகும்?
கலாசாரம்
எப்போது நிலைத்திருக்கும்
நாகரிக நிறுவனமாகும்?
அரசியல் விழிப்புணர்வு
எப்போது ஒருங்கிணைந்த
மூலோபாயமாக மாறும்?
எமது பிள்ளைகள்
நாம் இழந்தவற்றின் கதைகளை மட்டும் அல்லாமல்,
நாம் கட்டியெழுப்பியவற்றுக்குச் சாட்சியாக நிற்கும்
நிறுவனங்களையும் எப்போது மரபாகப் பெறுவார்கள்?
ஒருவேளை,
இது எமது தலைமுறையின்
மிகவும் சங்கடமான முரண்பாடாக இருக்கலாம்:
நட்சத்திரத்தைக் கொண்டாடக் கற்றுக்கொண்டோம்;
ஆனால்,
அந்த நட்சத்திரங்களை
ஒரு விண்மீன் கூட்டமாக
ஒழுங்கமைக்க இன்னும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை.
ஒரு தனிநபரின் சாதனையை
நான் சிறுமைப்படுத்தவில்லை.
ஒரு தனிக் குரலும் முக்கியமானது.
ஒரு தனி வாழ்க்கையும் முக்கியமானது.
ஒரு தனி வெற்றியும் முக்கியமானது.
ஆனால்,
ஒரு மக்களின் எதிர்காலம்
தமது கூட்டு சூழலின் வரம்புகளைத் தாண்டி
எத்தனை தனிநபர்கள் வெற்றி பெற்றார்கள்
என்பதால் மட்டும் அளவிடப்பட முடியாது.
அந்த வெற்றியடைந்த தனிநபர்கள்
தங்களைத் தாண்டி
என்ன கட்டியெழுப்பினார்கள்
என்பதாலும் அளவிடப்பட வேண்டும்.
ஏனெனில்—
வானமே ஒழுங்கமைக்கப்படாமல் இருக்கும்போது,
எத்தனை பிரகாசமான நட்சத்திரங்களை
உருவாக்குவதன் பயன் என்ன?
ஒருவேளை,
எமது மிகப்பெரிய சவால்
வெற்றிகரமான தனிநபர்களை உருவாக்குவது
மட்டுமல்ல.
மாறாக—
தனிநபர் வெற்றியை
கூட்டு முன்னேற்றமாக மாற்றக்கூடிய
அறிவுசார், கல்விசார், பொருளாதார,
கலாசார மற்றும் அரசியல் கட்டமைப்பை
உருவாக்குவதே எமது அடுத்த சவாலாக இருக்கலாம்.
இது
ஒரு அரசியல்வாதியின் கேள்வி அல்ல.
ஒரு நிறுவனத்தின் கேள்வி அல்ல.
ஒரு தலைமுறையின் கேள்வி அல்ல.
இது ஒரு முழு மக்களின் கேள்வி.
அதனால்,
எமது எண்ணற்ற விவாதங்களுக்குப் பின்னரும்,
எமது கொண்டாட்டங்களுக்குப் பின்னரும்,
எமது முடிவில்லாத பாராட்டுகளுக்குப் பின்னரும்,
இறுதியாக
நாம் கேட்க வேண்டிய மிக முக்கியமான கேள்வி:
*“நாம் ஒன்றாக இணைந்து
என்ன கட்டியெழுப்பிக்கொண்டிருக்கின்றோம்?”*