இன்று இலங்கையின் உள்நாட்டு யுத்தம் முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டு சிங்களவர்கள் தங்களை யுத்ததில் வென்றவர்கள் போல காட்டிக் கொள்ளப்படுத்த முன்னர், அந்த யுத்தம் ஏன் தொடங்கியது என்ற கசப்பான உண்மையை சிங்கள இனவெறியர்கள் சற்று தமது ஆணவத்தை இறக்கி வைத்துவிட்டு சிந்திக்க வேண்டிய தருணம் இது.
இலங்கை இன்று பொருளாதார ரீதியாகவும், சமூக ரீதியாகவும் வீழ்ச்சியடைந்திருப்பதற்குக் காரணம் பயங்கரவாதம் அல்ல.
பயங்கரவாதம் ஒரு விளைவு, ஆனால் பயங்கரவாதத்தை விளைவித்த மூலம் – சிங்கள இனவாதம்.
அதிகார வெறி பிடித்த பெரும்பான்மை அரசியல்வாதிகளால் திட்டமிட்டு மக்களின் மனதில் விதைக்கப்பட்டு, இன்று அவர்களின் DNA-விலேயே ஊடுருவிவிட்ட ‘இனவாத சிந்தனை’ தான் இந்த ஒட்டுமொத்த நாசத்திற்கும் மூலக்காரணம்.
முதலில் இந்த நாடு நாசமாகப் போனதற்கான யுத்தத்திற்கு முதல் வித்திட்டவர்கள் யார், எப்படி இந்த இனவாதம் கட்டமைக்கப்பட்டது என்பதை நாம் வரலாற்றின் பக்கங்களைப் புரட்டிப் பார்க்க வேண்டும்.
இலங்கை – ஒரு காலத்தில் “Crown Jewel of Indian Ocean” (இந்தியப் பெருங்கடலின் முத்து) என்று உலக நாடுகளால் போற்றப்பட்டது. சிங்கப்பூரே பொறாமைப்படும் அளவுக்கு வளர்ச்சிக்கான அனைத்துக் காரணிகளையும், இயற்கை வளங்களையும், மனித வளத்தையும் கொண்டிருந்த ஒரு தீவு அது.
தமிழர்களும் சிங்களவர்களும் முஸ்லிம்களும் ஒருமித்த கருத்துடன், நாட்டின் பொருளாதாரத்தைத் தோளோடு தோள் நின்று சுமந்த காலம் அது.
சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய ஆரம்ப ஆண்டுகளில், இரு இனங்களும் ஒரு நாணயத்தின் இரு பக்கங்களாகச் செயல்பட்டன. கல்வி மற்றும் நிர்வாகத் திறனில் சிறந்து விளங்கிய தமிழர்கள், நாட்டின் அரசாங்கக் கட்டமைப்பு மற்றும் வணிகத் துறையை வலுப்படுத்தினர்.
நாட்டின் முதுகெலும்பான விவசாயம் மற்றும் உள்நாட்டுத் தேவைகளுக்கான உற்பத்தியில் சிங்கள மக்கள் பெரும் பங்காற்றினர்.
இரு சமூகங்களும் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருந்தனர். பொருளாதாரம் சீராக இயங்கியது. இனங்களுக்கு இடையில் பிரிவினை இல்லை, மாறாக ஒரு ஆரோக்கியமான ஒத்துழைப்பே நிலவியது.
ஆனால், அரசியல்வாதிகளின் சுயநல அதிகார ஆசை இந்த நல்லிணக்கத்தைச் சிதைக்கத் தொடங்கியது. பிரிட்டனின் புகழ்பெற்ற Oxford பல்கலைக்கழகத்தில் பயின்ற, மிகவும் புத்திசாலி என்று கருதப்பட்ட S.W.R.D. பண்டாரநாயக்க, ஒரு பெரும் வரலாற்றுப் பிழையைச் செய்தார்.
தனது அரசியல் செல்வாக்கை நிலைநிறுத்தவும், பெரும்பான்மை சிங்கள மக்களின் வாக்குகளைப் பெறவும் அவர் கையில் எடுத்த நாசகார ஆயுதம் தான்—”தனிச் சிங்களச் சட்டம்” (Official Languages Act).
S.W.R.D. பண்டாரநாயக்கவின் இந்தச் சட்டம் என்பது வெறும் மொழி மாற்றம் மட்டுமல்ல, அது ஒரு சமூகத்தின் அடையாளத்தை அழித்து, மற்றொரு சமூகத்தின் எதிர்காலத்தைக் கேள்விக்குறியாக்கிய ஒரு திட்டமிட்ட வன்முறையாகும்.
அன்றைய காலகட்ட மேல்தட்டு வர்க்கத்தினரின் இரட்டை வேடத்திற்கு (The Elite Hypocrisy) பண்டாரநாயக்க ஒரு மிகச்சிறந்த உதாரணம். லண்டனில் உள்ள ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகத்தில் பயின்ற அவர், ஆங்கில மொழியின் வலிமையும், அது உலகளாவிய ரீதியில் வழங்கும் வாய்ப்புகளையும் நன்கு அறிந்திருந்தார். அதனால்தான், தனது பிள்ளைகளான சந்திரிகா மற்றும் அநுர ஆகியோரை இங்கிலாந்தில் ஆங்கிலத்தில் உயர்கல்வி கற்க வைத்தார். அவர்களுக்கு உலகத்தரம் வாய்ந்த கல்வி கிடைப்பதை உறுதி செய்தார்.
ஆனால், சாதாரண நாட்டு மக்களுக்கு “சிங்களம் மட்டும்” என்று கூறி, அவர்களை ஆங்கில அறிவில் இருந்து துண்டித்தார். இதன் மூலம் சாதாரண மக்கள் உலக அறிவைப் பெறுவதைத் தடுத்து, அவர்களைத் தனது அரசியல் செல்வாக்கிற்குள் அடிமைகளாக வைத்திருக்க முயன்றார்.
1956-க்கு முன்பு, இலங்கையின் நிர்வாகத்தில் தமிழர்கள் முக்கிய இடத்தைப் பிடித்திருந்தனர். ஆனால் இந்தச் சட்டம் அனைத்தையும் மாற்றியது. அரசாங்க வேலைகளில் சேர சிங்களம் தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் வந்ததால், தகுதியுள்ள ஆயிரக்கணக்கான தமிழ் இளைஞர்கள் வேலையிழந்தனர், புறக்கணிக்கப்பட்டனர்.
கல்வித் துறையிலும் தமிழர்களுக்கு எதிராகக் கொண்டுவரப்பட்ட ‘தரக் கட்டுப்பாடுகள்’ (Standardisation) தமிழ் மாணவர்களின் மருத்துவ மற்றும் பொறியியல் கனவுகளைச் சிதைத்தன.
அகிம்சை வழியில் நடத்தப்பட்ட போராட்டங்கள் (சத்தியாகிரகங்கள்) அரசாங்கத்தால் வன்முறையாக ஒடுக்கப்பட்டபோது, தமிழ் இளைஞர்கள் ஆயுதம் ஏந்தத் தொடங்கினர். இதுவே விடுதலைப் புலிகள் (LT*TE) மற்றும் TELO, EPRLF, PLOTE, EROS போன்ற பல ஆயுதப் போராட்ட அமைப்புகள் உருவாகக் காரணமாக அமைந்தது.
பண்டாரநாயக்கவின் சட்டம் சிங்கள இளைஞர்களுக்கு வேலை தரும் என்று வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டது. ஆனால் நடைமுறை வேறுவிதமாக இருந்தது.
ஆங்கிலத்தை விரட்டியடித்ததால் வெளிநாட்டு முதலீடுகள் குறைந்தன. இதனால் படித்து முடித்த சிங்கள இளைஞர்களுக்கும் வேலை கிடைக்கவில்லை.
“நாங்கள் சிங்களம் மட்டும் படித்துவிட்டு கூலி வேலைகளா செய்வது? அரசியல்வாதிகளின் பிள்ளைகள் மட்டும் ஆங்கிலம் படித்து வெளிநாடுகளில் சொகுசாக வாழ்வதா?”
என்ற கோபம் கிராமப்புற சிங்கள இளைஞர்களிடம் எழுந்தது. இந்த ஏமாற்றமே ரோஹண விஜேவீர தலைமையில் ஜனதா விமுக்தி பெரமுன (JVP) உருவாகக் காரணமாகியது. 1971 மற்றும் 1980-களின் இறுதியில் தென்னிலங்கையில் அரசுக்கு எதிராகப் பெரும் ஆயுதக் கிளர்ச்சிகளை அவர்கள் முன்னெடுத்தனர். பல்லாயிரக்கணக்கான சிங்கள இளைஞர்கள் இந்த உள்நாட்டு வர்க்கக் கலவரங்களில் கொல்லப்பட்டனர்.
பண்டாரநாயக்கவின் இந்த ஒரு சட்டம், நாட்டை இருவேறு திசைகளில் இருந்து எரியச் செய்தது:
• வடக்கில் இன ரீதியான போர்.
• தெற்கில் வர்க்க ரீதியான போர்.
“மதம் மற்றும் மொழி ஆகியவற்றுடன் விளையாடுவது ஒரு நாட்டின் அழிவின் ஆரம்பம்” என்பதற்கு இலங்கை ஒரு வாழும் உதாரணம்.
மொழி ரீதியான பாகுபாடு இனவாதமாக மாறி, இறுதியில் முப்பதாண்டு கால உள்நாட்டுப் போராக வெடித்தது. ஆயிரக்கணக்கான உயிர்கள் பலியாயின. நாட்டின் உள்கட்டமைப்பு சிதைந்தது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, திறமையான மனிதவளம் நாட்டை விட்டு வெளியேறியது (Brain Drain).
இலங்கை இன்று அடைந்திருக்கும் ஒட்டுமொத்த பொருளாதாரச் சரிவுக்கும், அன்றைய அந்த ஒரு சட்டமும், அதன் பின்னால் இருந்த இனவாத அரசியல் மனநிலையுமே விதையூன்றியது.
அன்று பண்டாரநாயக்க ஆங்கிலத்தை ஆட்சி மொழியாகத் தொடர அனுமதித்திருந்தால், இன்று இலங்கை ஆசியாவின் மிகப் பெரும் பொருளாதார மையமாக, அதாவது சிங்கப்பூருக்கு இணையாக இருந்திருக்கும்.
தங்களின் தற்போதைய யுத்த வெற்றியை இன்று கொண்டாடும் பெரும்பான்மையினர் ஒன்றை ஆழமாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இலங்கையின் இந்த ஒட்டுமொத்த பேரழிவிற்கும், பொருளாதாரச் சீரழிவிற்கும் காரணம் தமிழர்களோ அல்லது அவர்களின் உரிமைக் குரலோ அல்ல.
மாறாக, உங்களின் வாக்கு வங்கிக்காகச் சுயநல அரசியல்வாதிகள் விதைத்த, இன்று உங்கள் மனங்களில் ஆழமாக ஊடுருவிவிட்ட ‘இனவாத சிந்தனை’ தான்.
வரலாற்றில் தமிழர்கள் என்றுமே வன்முறையைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை; கல்வி, சமத்துவம், மற்றும் தங்களின் அடிப்படை உரிமைகளுக்காக மட்டுமே அவர்கள் போராடினர்.
ஆனால், அவர்களின் நியாயமான கோரிக்கைகளை வன்முறையாலும், அடக்குமுறையாலும் ஒடுக்க நினைத்த சிங்கள ஆட்சியாளர்களின் ஆக்கங்கெட்ட முட்டாள்தனமே, அமைதியாக இருந்த ஒரு சமூகத்தை ஆயுதம் ஏந்த வைத்தது.
ஆயுதப் போராட்டத்தைத் தொடங்கி வைத்தது.
சுருக்கமாகக் கூறின், இந்தத் தீவை நாசமாக்கியது பயங்கரவாதம் அல்ல, சிங்களப் பெரும்பான்மையினரின் தீராத இனவெறி மனநிலைதான்.
இன்னும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தாலும், மக்களின் மனதில் இருக்கும் இந்த அழிவுப் பாதையை நோக்கிய இனத்துவேஷம் மாறாதவரை, இலங்கை ஒருபோதும் உலக அரங்கில் நிமிர்ந்து நிற்கப் போவது கிடையாது; அது மேலும் மேலும் நரகக் குழிக்குள் வீழ்வதைத் தடுக்கவும் முடியாது.